Βιβλία

Νίκος Θ. Παπαγεωργίου: Ματιές στη Σοβιετική Παιδαγωγική

Γενικές Αρχές - Σχολική Πράξη και Θεωρία - Το Παιδαγωγικό Σύστημα Μακάρενκο

"Δεν γράφω με πολιτικές προθέσεις. Επειδή έζησα και εργάστηκα χρόνια σαν εκπαιδευτικός στη Ρουμανία, και πριν και μετά την κοινωνική μεταβολή, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω αρκετά το εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργήθηκε κατά τα Σοβιετικά πρότυπα μέσα στη νέα πολιτική κατάσταση. Θέλω να δώσω με το βιβλίο μου μιαν αντικειμενική εικόνα της σχολικής πράξης και της παιδαγωγικής θεωρίας, που κατευθύνει το έκπαιδευτικό σύστημα στις Ανατολικές Χώρες της Ευρώπης, που ζουν σήμερα παιδαγωγικά, πνευματικά και πολιτιστικά, όπως και πολιτικά, κατ’ από την τεράστια Σοβιετική επίδραση.

{...}

Το σχολειό στις Ανατολικές Χώρες ακολουθεϊ μιά γραμμή ολοκάθαρα δική του, ένα δρόμο ολότελα δικό του. Δεν ξέρουμε αν θα μπορέσει να μορφώσει μέσα στη ζωή πιο ευτυχισμένους ανθρώπους. Δεν θέλουμε να υποστηρίξουμε, πως ο δρόμος του νέου σχολείου είναι ο σωστός, ή ο λανθασμένος, ούτε και θέλουμε να πούμε πως το δικό μας σχολειό, το σχολειό το παλαιότερο του Δυτικού κόσμου είναι ανώτερο για κατώτερο. Είναι αναμφισβήτητο πως το παλιό σχολειό με τις πατριαρχικές του αντιλήψεις, με τις αυστηρές αρχές του, με τη μεγάλη του παράδοση, με τόσα και τόσα που 'δωσε μέχρι σήμερα στην τέχνη και στην επιστήμη, με τόσους σοφούς που ανάδειξε, δημιούργησε τον Δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό. Μήπως όμως θα 'δινε περισσότερα, αν ακολουθούσε έναν άλλο δρόμο; Μήπως αυτό που 'δωσε τους τελευταίους αιώνες, θα το 'δινε ταχύτερα και πληρέστερα στην ανθρωπότητα; Μήπως, αν σκεφτόμαστε διαφορετικά, θα προχωρούσαμε πιο μπροστά; Μήπως, αν η παιδαγωγική μας έβλεπε πιο ανοιχτόθωρα, θα 'δινε στη ζωή πιο χαρούμενους, πιο δημιουργικούς, πιο ευτυχισμένους, και προ πάντων πιο απαιτητικούς από τη ζωή ανθρώπους; Ή μήπως ακολουθώντας σύστημα, όμοιο με κείνο που θα εκθέσουμε παρακάτω, θα 'δινε βραδύτερα ό,τι έδωσε, θα προχωρούσε σιγώτερα και θα 'φερνε στον κόσμο λιγώτερο ευτυχισμένους ανθρώπους; Σ’ αυτά τα ερωτήματα ας δώσει την απάντηση μόνος του ο αναγνώστης, έχοντας μπροστά του και τα δυό εκπαιδευτικά συστήματα."

(Από τον πρόλογο του συγγραφέα)

 

Από το Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ
Μ.Τ. ΓΙΦΤΣΟΥΚ, Τ. Ι. ΟΪΖΕΡΜΑΝ, Ι.Γ. ΣΤΣΙΠΑΝΟΦ
Μετάφραση από τα Ρωσικά: Γιάννη Παπαϊωάνου
Επιμέλεια: Κ. Μετρινού

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Ιστορία της προμαρξιστικής φιλοσοφίας
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η ιστορία της Μαρξιστικής - Λενινιστικής φιλοσοφίας και ο αγώνας ενάντια στην αστική φιλοσοφία

Το δίτομο αυτό έργο αναρτάται ταυτόχρονα και στη βιβλιοθήκη του blog vivlio2ebook - Η Γνώση είναι Δύναμη

Στην εφαρμογή της μαρξιστικής μεθόδου στη βιολογία, πρέπει ν’ αποφύγουμε δύο σκοπέλους. Ο ένας θα ήταν ν’ αναφέρουμε ακατάπαυστα κείμενα παρμένα από τους κλασσικούς μαρξιστές και να δώσουμε την εσφαλμένη εντύπωση ενός δογματισμού.
{...}
Αλλά ο άλλος σκόπελος θα ήταν ν’ αφήσουμε να πιστευτεί ότι το ν’ αποδώσουμε την δείνα ή τάδε γνώμη στον Μαρξ ή στον Ένγκελς είναι αυθαίρετο. Πάρα πολλοί άνθρωποι που αυτολέγονται μαρξιστές, επαναλαμβάνουν κι επαναλαμβάνουν ότι ο Μαρξ δεν υπήρξε παρά οικονομολόγος κι ότι ο Μαρξισμός αφορά μόνο τις κοινωνικές επιστήμες, χωρίς να έχει τίποτα κοινό με τις φυσικές επιστήμες.
{...}
Εξυπακούεται ότι η ουσία είναι η μέθοδος, όχι το λεκτικό δόγμα, διότι τούτο δεν μπορούσε να προΐδει τα συγκεκριμένα δεδομένα της νεώτερης εμπειρίας, δεδομένα που ο Μαρξισμός αναζητεί με απληστία.

(από το βιβλίο)

Ο Marcel Prenant ήταν καθηγητής ζωολογίας στη Σορβόνη του Πανεπιστημίου του Παρισιού.

Το βιβλίο βρέθηκε κάποια στιγμή ψηφιοποιημένο στο scribd. Η παρούσα εκδοχή είναι επεξεργασία της προϋπάρχουσας ψηφιοποίησης.

Το έργο αυτό αναρτάται ταυτόχρονα και στη βιβλιοθήκη του blog vivlio2ebook - Η Γνώση είναι Δύναμη

Διαθέσιμα είναι τα βιβλία του:

  • Αλτουσέρ και Σπινόζα. Τρία ερωτήματα: για τον ανθρωπισμό, το ασυνείδητο και την τέχνη
  • "Ας τελειώνουμε με τον Χάιντεγκερ" Κριτική της χαϊντεγκεριανής φιλοσοφίας

καθώς και άρθρα του από τα περιοδικά Επιστημονική Σκέψη, Πολιτιστική, Διαβάζω, Ουτοπία

Το “Σχολείο της Χαράς” αναφέρεται σε εφαρμογές και πρακτικές μιας ανθρωπιστικής παιδείας, βασισμένης στις θέσεις του μεγάλου παιδαγωγού Β. Σουχομλίνσκι. Ένα τέτοιο “Σχολείο της Χαράς” ίδρυσε ο Σουχομλίνσκι στο Παβλίς της Ουκρανίας, όπου προσπάθησε επί τριάντα χρόνια να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα επέτρεπαν την ουσιαστική επικοινωνία δασκάλων - παιδιών, χωρίς τιμωρίες, με πίστη στις απεριόριστες πνευματικές δυνατότητες του κάθε παιδιού. Ο Σουχομλίνσκι πέτυχε να βρει καινούριους τρόπους διδασκαλίας, έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία ενός σχολείου όπου τα παιδιά να μπορούν να ζουν, να μαθαίνουν και να χαίρονται.

Τα έργα του Σουχομλίνσκι “Την καρδιά μου τη δίνω στα παιδιά”, “Διαμόρφωση ενός πολίτη”, “Το σχολείο του Παβλίς”, “Εκατό συμβουλές σ’ ένα δάσκαλο” έχουν μεταφραστεί σε 40 γλώσσες και χρόνο με το χρόνο προσελκύουν όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον του επιστημονικού κόσμου στο χώρο της Παιδαγωγικής.

(από το οπισθόφυλλο)

Το έργο αυτό αναρτάται ταυτόχρονα και στη βιβλιοθήκη του blog vivlio2ebook - Η Γνώση είναι Δύναμη